Paglabas ng mag-ina sa opisina, ilang segundo silang parehong hindi nakapagsalita. Hawak ng ina ang kamay ng kanyang anak habang pilit niyang pinipigilan ang pagluha. Ramdam pa rin niya ang sakit sa pisngi, ngunit mas masakit ang katotohanang nasaksihan ng kanyang anak ang lahat. Sa elevator, tahimik na sumandal ang bata sa kanyang ina at mahina itong nagtanong, “Mama, galit ba si Papa sa atin?” Napapikit ang ina bago siya yumuko at hinalikan ang noo ng anak. “Hindi ikaw ang may kasalanan, anak. At hindi rin kasalanan ni Mama.” Mahigpit niyang niyakap ang bata. Sa unang pagkakataon, napagtanto niyang hindi na niya kailangang magkunwaring maayos ang kanilang pamilya para lamang mapanatili ang isang tahanang matagal nang puno ng kasinungalingan.
Samantala, naiwan ang lalaki sa loob ng opisina, nakatitig sa pintong isinara ng kanyang asawa. Ang dating kumpiyansa sa kanyang mukha ay tuluyang nawala. Bumaba ang kanyang tingin sa sahig at nakita niya ang drawing ng kanilang anak. Dahan-dahan niya itong pinulot. Tatlong simpleng pigura ang nakaguhit: isang ama, isang ina, at isang batang babae na magkakahawak-kamay sa ilalim ng malaking araw. Sa ibaba ay may sulat-kamay ng kanyang anak: “My Happy Family.” Napahigpit ang pagkakahawak niya sa papel. Sa likod niya, tahimik lamang ang sekretarya. Wala na ang dating lambing sa pagitan nila. Sa sandaling iyon, napagtanto niyang hindi lamang ang kanyang asawa ang kanyang sinaktan. Sinira niya ang isang inosenteng paniniwala ng kanyang sariling anak tungkol sa kanilang pamilya.
Kinagabihan, hindi na bumalik ang mag-ina sa kanilang dating tahanan. Tumira muna sila sa maliit na bahay ng ina ng babae sa labas ng lungsod, isang lugar na simple ngunit tahimik at ligtas. Habang natutulog ang kanyang anak, maingat na nilagyan ng ina ng malamig na tuwalya ang pisngi ng babae. “Bakit hindi mo sinabi sa amin noon pa?” tanong ng kanyang ina. Napaluha siya. “Akala ko kaya ko pa. Akala ko kapag nagtiis ako nang kaunti, magiging maayos din ang lahat.” Umiling ang kanyang ina at hinawakan ang kanyang kamay. “Ang pagtitiis ay hindi obligasyon kapag sinasaktan ka na.” Buong gabing hindi nakatulog ang babae. Sa halip na umiyak lamang, nagsimula siyang magdesisyon. Itatala niya ang lahat ng nangyari, kokolektahin ang mga mensahe at dokumentong kailangan, at hihingi ng legal na tulong. Hindi na siya babalik para humingi ng pagmamahal. Lalaban siya para sa sarili at sa anak.
Kinabukasan, sunod-sunod ang tawag ng kanyang asawa. Una ay galit, pagkatapos ay pagmamakaawa. Sinabi nitong maaari nilang pag-usapan ang lahat at handa siyang humingi ng tawad. Ngunit hindi sinagot ng babae ang mga tawag. Sa halip, dumating ang isang abogado na inirekomenda ng kanyang pamilya. Isa-isang inayos ang mga dokumento tungkol sa kanilang ari-arian, pinansyal na obligasyon, at pangangalaga sa kanilang anak. Samantala, nagsimulang kumalat sa kumpanya ang balita tungkol sa relasyon ng lalaki at ng kanyang sekretarya. Ang mga taong dati niyang kinokontrol ay nagsimulang umiwas sa kanya. Ang mga kasosyo niyang dating humahanga sa kanyang pangalan ay nagtanong na tungkol sa kanyang personal na buhay at reputasyon. Doon niya naunawaan na ang kapangyarihan ay hindi nangangahulugang maaari mong takasan ang bawat resulta ng iyong mga desisyon.
Makalipas ang ilang linggo, nagpunta siya sa bahay ng kanyang asawa upang makita ang kanilang anak. Hindi siya dumating na galit o mayabang. Wala na ang mamahaling ngiti at matatag na tindig na dati niyang ipinagmamalaki. Nakayuko siyang humingi ng pagkakataong makausap ang bata. Nang makita siya ng anak, hindi ito agad tumakbo sa kanyang mga bisig. Nanatili lamang itong nakatayo sa tabi ng ina. “Papa, bakit mo sinaktan si Mama?” tanong nito. Natigilan ang lalaki. Wala siyang maisagot na sapat para sa tanong na iyon. “Nagkamali si Papa,” mahina niyang sinabi. “Pero ang maling iyon ay hindi kailanman dapat mangyari.” Tumingin ang bata sa kanya at sinabi, “Kung mahal mo kami, huwag mo nang saktan si Mama.” Yumuko ang lalaki at napaluha. Sa unang pagkakataon, wala siyang ibang masisi kundi ang kanyang sarili.
Nang matapos ang pag-uusap, lumapit ang lalaki sa kanyang asawa at humingi ng tawad. Ngunit mahinahon siyang sinagot nito, “Ang paghingi ng tawad ay simula lamang. Hindi ibig sabihin noon ay babalik ako.” Sinabi niyang hindi na niya kayang bumalik sa dating relasyon dahil nawala na ang tiwalang matagal niyang pinanghawakan. Kung nais nitong maging mabuting ama, maaari itong magsimula sa pagiging responsable at consistent sa kanilang anak. Ngunit bilang asawa, hindi na niya ito kailangang tanggapin muli. Tumango ang lalaki kahit masakit sa kanya ang narinig. Bago siya umalis, iniabot ng babae ang family drawing. “Itago mo,” sabi niya. “Para maalala mo kung ano ang sinira mo.” Matagal itong tinitigan ng lalaki bago tuluyang umalis. Hindi na siya hinabol ng babae. Hindi na siya tinawag ng kanyang anak. Sa unang pagkakataon, kailangan niyang harapin ang katahimikan na siya mismo ang lumikha.
Pagkaraan ng ilang buwan, unti-unting bumalik ang saya sa buhay ng mag-ina. Nakabalik sa paaralan ang bata at muli itong nagsimulang ngumiti nang walang takot. Ang ina naman ay nakahanap ng bagong trabaho at unti-unting nakabuo ng sariling buhay. Isang gabi, habang magkatabi silang nagdodrowing sa mesa, gumawa ang bata ng bagong larawan. Dalawa lamang ang taong naroon: isang ina at isang anak na magkahawak-kamay, nakangiti sa ilalim ng maliwanag na araw. Tinitigan ito ng ina at napangiti. “Nasaan si Papa?” tanong niya nang marahan. Sumagot ang bata, “Baka wala muna siya sa drawing. Pero puwede siyang matutong maging mabuting Papa.” Napaluha ang ina at niyakap ang anak. Hindi na niya kailangang burahin ang nakaraan. Kailangan lamang niyang tumigil sa pamumuhay dito. Sa labas ng bintana, kumikislap ang mga ilaw ng Maynila. Hawak ang kamay ng kanyang anak, tumingin siya sa hinaharap at alam niyang sa pagkakataong ito, hindi na siya aalis dahil itinaboy siya. Aalis siya dahil pinili niyang iligtas ang sarili at ang anak niya.
