
Namutla ang saleswoman at ilang segundo siyang hindi makapagsalita. Ang dating mapagmataas niyang mukha ay napalitan ng matinding takot at kahihiyan. Tinitigan niya si Lola Elena, saka ang lumang gold card na ilang minuto lamang ang nakalipas ay minamaliit niya. Hindi niya akalaing ang babaeng itinuring niyang mahirap at hindi karapat-dapat pumasok sa mamahaling boutique ay siya palang taong nagtatag ng buong kumpanyang pinagtatrabahuhan niya. Nanatiling kalmado si Lola Elena, ngunit malinaw sa kanyang mga mata na labis siyang nasaktan sa paraan ng pagtrato sa kanya.
Lumapit ang Director sa counter at seryosong hinarap ang saleswoman. Hindi siya sumigaw, ngunit ang kanyang malamig na titig ay sapat upang iparamdam ang bigat ng sitwasyon. Ipinaalala niya na ang bawat taong pumapasok sa boutique ay dapat tratuhin nang may respeto, anuman ang suot, edad, o katayuan sa buhay. Tahimik na yumuko ang saleswoman. Pilit niyang pinipigilan ang mga luha habang hawak ang kanyang mga kamay. Ngayon lamang niya napagtanto na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nakikita sa damit, handbag, o mamahaling alahas na dala nito.
Dahan-dahang tumingin si Lola Elena sa paligid ng boutique. Nakita niya ang mga mamahaling kuwintas sa glass display, ang mga eleganteng ilaw, at ang mga customer na tahimik na nakatingin sa kanya. Sa halip na ipahiya pa ang saleswoman, mahinahon niyang sinabi na hindi niya kailangan ng paghingi ng tawad dahil lamang siya ay nahuli. Ang gusto niyang malaman ay kung ganito rin ba ang pakikitungo ng mga empleyado sa ibang ordinaryong customer kapag walang founder na nakatingin. Biglang naging mabigat ang katahimikan. Napayuko ang Director dahil alam niyang seryoso ang tanong.
Ipinakita ni Lola Elena ang lumang gold card sa Director at sinabi na matagal na niyang ginagamit iyon hindi upang ipagyabang ang kanyang kayamanan, kundi upang makita kung nananatili pa rin ang mga prinsipyong itinayo niya noong nagsisimula pa lamang ang kumpanya. Para sa kanya, walang saysay ang mamahaling alahas kung ang mga taong nagbebenta nito ay walang paggalang sa kapwa. Ang isang negosyo ay hindi lamang sinusukat sa laki ng kita o dami ng customer. Sinusukat din ito sa paraan ng pakikitungo nito sa isang taong walang kakayahang bumili.
Mas lalong namutla ang saleswoman. Sa wakas ay tumingin siya kay Lola Elena at taos-pusong humingi ng tawad. Aminado siyang mali ang kanyang ginawa at mali ang paghusga niya batay lamang sa itsura ng isang tao. Hindi siya sinigawan ni Lola Elena. Sa halip, sinabi niyang ang pagkakamali ay maaaring maging aral kung tunay na handang magbago ang isang tao. Ngunit malinaw rin niyang sinabi na ang respeto ay hindi dapat ibinibigay lamang kapag nalaman mong mayaman o makapangyarihan ang kaharap mo.
Tumalikod si Lola Elena at muling tumingin sa kuwintas na una niyang hiniling na makita. Kinuha ito ng Director at maingat na inilagay sa harap niya. Ngumiti nang bahagya si Lola Elena, ngunit hindi niya ito binili. Sinabi niyang mas mahalaga sa kanya ang nakita niyang katotohanan kaysa sa anumang alahas na nasa loob ng boutique. Pagkatapos ay iniabot niya ang lumang handbag sa kanyang balikat at dahan-dahang naglakad patungo sa private elevator. Naiwan ang saleswoman na nakatayo sa counter, tahimik at puno ng pagsisisi.
Bago tuluyang umalis si Lola Elena, huminto siya sandali at tumingin pabalik. Walang galit sa kanyang mukha, ngunit matatag ang kanyang mga mata. Ipinahiwatig ng kanyang katahimikan na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa ginto, diamante, o perang nasa bangko, kundi sa kakayahang igalang ang bawat taong nakakaharap mo. Sumara ang elevator habang nananatiling tahimik ang buong boutique. Naiwan ang saleswoman na nakatingin sa kanyang repleksyon sa salamin, ngayon ay lubos na nauunawaan ang aral na hindi niya malilimutan: huwag kailanman maliitin ang isang tao dahil lamang sa kanyang hitsura, dahil ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nakikita sa kanyang pananamit.





