Sa sandaling marinig ng lahat ang mahinang paghinga mula sa loob ng kabaong, tuluyang nagbago ang mukha ni Eduardo. Ang dating kunwaring kalungkutan ay napalitan ng matinding takot. Walang sinuman sa mga bisita ang makapagsalita. Nakatingin silang lahat sa maliit na butas sa takip, kung saan malinaw na nakikita ang mga mata ni Maria na puno ng luha. Patuloy na nanginginig ang kanyang mga nakagapos na kamay sa ilalim ng kanyang baba. Si Miguel naman ay tila nawalan ng lakas matapos makita ang kanyang ate na buhay. Lumapit siya sa kabaong at nanginginig na inilapit ang mukha sa butas, pilit na sinisiguro na hindi siya nananaginip.
Sa kabilang panig, hindi maalis ni Eduardo ang kanyang mga mata kay Maria. Unti-unting umatras ang kanyang mga paa habang ang bawat nakapaligid sa kanya ay nagsisimulang tumingin nang may hinala. Ang babaeng bisita na kanina ay tinawag na baliw si Miguel ay tuluyang napayuko, halatang natatakot sa kanyang nakita. Ang buong bulwagan ay tila naging napakaliit dahil sa bigat ng katahimikan. Sa loob ng kabaong, pilit na gumagalaw si Maria ngunit hindi niya maibuka ang kanyang bibig dahil sa mahigpit na itim na tape. Ang tanging maririnig ay ang mahihinang impit at mabilis niyang paghinga. Nakatingin siya kay Miguel na para bang iyon na lamang ang kanyang pag-asa.
Dahan-dahang lumapit si Miguel sa butas at hinawakan ang gilid ng kabaong. Hindi niya alam kung paano niya ililigtas ang kanyang ate, ngunit alam niyang hindi na siya maaaring umatras. Sa kanyang isip ay bumabalik ang huling tawag nila, ang boses ni Maria na tila nagmamakaawa bago biglang nawala. Noon ay walang naniwala sa kanyang kutob. Ngayon, nasa harapan niya mismo ang katotohanan. Habang nakikita niyang nanginginig ang kanyang ate, napuno ng luha ang kanyang mga mata. Hindi niya kailangan ng anumang paliwanag upang malaman na may isang kakila-kilabot na bagay na nangyari.
Samantala, nagsimulang umatras ang mga bisita palayo kay Eduardo. Walang nagsasalita, ngunit malinaw sa kanilang mga mukha ang takot at pagdududa. Ang ilang bisita ay nagtitinginan, tila sinusubukang unawain kung paano maaaring mangyari ang ganitong bagay sa loob ng isang marangyang funeral hall. Si Eduardo ay nanatiling tahimik, ngunit ang kanyang nanginginig na mga kamay at mabilis na paghinga ay nagsiwalat ng kanyang tunay na emosyon. Ang kanyang reputasyon, kayamanan, at kapangyarihan ay tila walang halaga sa sandaling iyon. Ang isang maliit na butas sa kabaong ay sapat upang sirain ang lahat ng kanyang ipinakitang kumpiyansa.
Sa loob, patuloy na tumutulo ang luha ni Maria habang pilit niyang itinataas ang kanyang mga nakagapos na kamay. Nakita iyon ni Miguel at lalo siyang napaluha. Maingat niyang sinabi sa kanyang sarili na hindi niya hahayaang bumalik sa dilim ang kanyang ate. Sa unang pagkakataon, ang kanyang takot ay napalitan ng matinding determinasyon. Hindi niya alam kung gaano katagal nakakulong si Maria, kung sino ang gumawa nito, o kung ano ang dahilan sa likod ng lahat. Ngunit isang bagay ang malinaw: buhay ang kanyang ate, at kailangan niyang mailabas ito sa lalong madaling panahon.
Nakatayo lamang si Eduardo sa malayo habang patuloy na nakatingin sa maliit na butas. Sa kanyang mukha ay makikita ang isang taong biglang naharap sa katotohanang hindi niya kayang kontrolin. Ang mga kandila ay bahagyang kumikislap, ang malamig na liwanag ay tumatama sa kanyang maputlang mukha, at ang dating maringal na bulwagan ay naging tila isang lugar ng lihim at takot. Sa paligid ng kabaong, walang sinumang gumagalaw nang malakas. Tanging ang mahinang paghinga ni Maria ang patuloy na nagpapaalala sa lahat na may isang buhay na nakatago sa loob.
Sa huling sandali, muling lumapit ang kamera sa iisang maliit na butas sa takip ng kabaong. Nakita ang mga matang puno ng luha ni Maria, ang itim na tape na mahigpit na nakatakip sa kanyang bibig, at ang kanyang nanginginig na mga kamay na nakagapos sa ilalim ng kanyang baba. Sa labas, nakatitig si Miguel sa kanya na may halong takot, galit, at pag-asang hindi pa huli ang lahat. Sa likuran niya, nananatiling nagyeyelo si Eduardo habang unti-unting nauunawaan ng lahat na ang seremonyang dapat sana'y pagtatapos ay naging simula ng isang mas malaking katotohanan. Unti-unting nawawala ang lahat ng tunog hanggang sa katahimikan. Tumataas ang mabigat na suspense bass, at sa isang malakas na cinematic hit, nananatili ang larawan ni Maria na buhay sa loob ng saradong kabaong.
